durduq yerə adamı kədərləndirən şeylər

1. illər keçdikcə, yaş artdıqca dahada yalnızlaşdığının və insanlardan uzaqlaşdığının fərqinə varmaq.

2. Telefonun qaleriyasına baxdıqda onunla çəkdirdiyin ilk şəkil ilə rastlaşmaq. Əlində gəlmir silməyə lakin onu bir daha görməyəcəksən bunu xatırlamaq insana çox pis şəkildə təsir edir. öldürməyib süründürən şeylər

3. Axşam oturmuşdum, bir anda şamım söndü. Tıpkı həyat kimi. Bir gün gələcək, şam kimi sönəcəyik, ürəyimiz atmayacağ, beynimiz düşünməyəcək, qulağımız eşitməyəcək, son gələcək, və ruhumuz kosmosa axıb gedəcək...

4. Sevdiklərinin uzaqda olması. Heçbirinə Əlinin çatmaması. Xatirələri xatırlayıb dəli kimi gülmək və bir də heç vaxt təkrarlanmayacağının başa düşülməsi.

xəbər lentindən

Hesabatlara görə, NFL yeni Seahawks künc müdafiəçisi Terrion Arnoldu komissarın azad siyahısına daxil edib

Kral Harald V ölümü: Norveç yeni bir kraliyet dövrünə girərkən on minlərlə insan yas tutdu hamısı →

5. Biraz həssas, dərin və emosional ruhlu insanların tez-tez düşdükləri hal. Çöldən soyuq, uğurlu və hissiz görünən vücudun içində nə dalğalar, nə vulkanlar var kim bilir. Məni durduq yerə kədərləndirən xüsusi bir hal yoxdur, amma ən xoş günlərimdə belə nələrinsə əksik oıduğunu hiss edirəm. Biraz dərinə endikdə orada uşaqlıq xatirələrimin, keçmiş dostlarımın izləri ilə rastlaşıram. Bu həzin və şirin kədər, əslində çox şeyi əldə etmiş, lakin tam ola bilməyən bir adamın dəmir barmaqlıqlarıdır.

Yadıma düşür, uşaq vaxtı qardaşım və bibim oğlu ilə nənəmgilin həyətində futbol oynayırdıq. Bibioğlu bizdən yaşca kiçik idi deyə onu darvazada qabıya qoyurduq. Özümüz isə rəqib kimi qapıya şutlar çəkirdik. Həmin həyətdə əmilərimin ayrıca evləri yerləşirdi. Bir gün şut çəkən zaman top əmimin pencərəsinə dəyib şüşəni qırdı. Əmim həmin günün səhəru həyətə mişar daşlarından hasar çəkdi və daha futbol oynaya bilmədik. Nənəm rəhmətə gedəndən sonra top da qeyb oldu uşaqlığımızla birgə.

Düzünü deyim, əmilərimi 15 ildən çoxdur ki, görmürəm. Aramızda soyuq divarlar var və bunun xüsusi bir səbəbi də yoxdur. Uşaqları harda işləyir, bilirəm təqribi, amma görsəm nə onlar məni, nə mən onları tanıyaram. Bibim oğlunu isə bəlkə 17 il sonra bir toyda gördüm, tanımadım. Necə böyümüş, necə dəyişmişdi. Görüşdük, amma sanki yad idik bir-birimizə. Söhbətimiz isə salam, sağoldan oyana keçmədi.

Keçənlərdə bibimə zəng edib doğum gününü təbrik etdim. Telefonu açan kimi “elə bildim əlin səhv dəyib nömrəmə” dedi, sarsıldım. Bu yollar o qədər uzun idiki, yollarda itirmişdim doğmaları. Digər əmimin ölüm xəbərini 1 həftə olar aldım. Biraz kədərləndim, qan bağı var deyə, sonra keçdi o kədər. Sanki belə bir insan heç mövcud olmamışdı həyatımda.

Arada o günlər üçün darıxıram, bax o həyətdə o futbol oynamaq üçün. Nənəmin bizi dənizə aparıb, hazırladığı qarpız çörəyi üçün. Birşeyə əminəm ki, bu həyatda, xoşbəxtlik böyük şeylərdə deyil, kiçik anlardadır.

Bu gün dənizə getdim, qarpız qoydum çörəyin arasına. Sonra nənəm gülümsədi və göz vurdu. Qucaqlamaq istədim, yox oldu. “Malinaaa var, malinaaaa” deyən dayının səsinə oyandım….

durduq yerə adamı kədərləndirən şeylər

Yalnız deyilsən!